BOŞVERDİM DÜNYAYI

Bir masaldı yaşadığımız
Gönüllerimiz sevda doluydu..
İçimizde saf bir insan sevgisi vardı.
Bazıları aldı çekti içimizden
İnsan gibi olan güzelliğimizi…
Şimdilerde diyorlar ki
Sen çok değiştin…
Değişin ben miyim
Siz mi bilmiyorum..

Ben değişmedim biliyorum…
Ama değişen bir şeyler vardı
Onunda farkındaydım…

Boşverdim bu dünyayı
Yol taşlık olsun,
Toprak olsun çamur olsun.
Dökülen göz yaşı
Mezarıma gün gelince su olsun.

Boşverdim herşeyi
Kapısı, iki penceresi olan
Dört duvarın arasında
Kazancı olmayan büyük emeklerle
Kendi kendime oyalanmayı seçtim.

Birileri konuşuyormuş hakkımda
O birileri ne biliyor ki
Neyi konuşuyor diyorum
Sonra diyor ki
Ben bile seni iyi tanımıyorum ki.
Ben hiç biriyle oturup çay içmiş değilim
Onlar konuşurlar bir kaç kişinin sözüyle
Toplasan bir elmin parmağını geçmez
Tanıdıklarım, tanıyanlarda mesleki
İş yaptıklarım,
Parasını alıp kapısından ayrıldıklarımdır.
Bir ayağım İstanbul, bir ayağm Aydın.
Öbür yanım Ankara, diğer yarım
Evladıma hasret içimdeki acıyla yanar
Kim ne biliyor ki, konuşuyor işte
Konuştuğunu kendi bile bilmiyor…
Boşver konuşsunlar be arkadaş…

Ben içimdeki hakikati bildikçe
Onların ne söylediği çok önemli değil.
Ben içimdeki acıyı yaşarken
Onların anladığı önemli değil
Ben kendime derman değilken
Onlara dert olmuşum
Boşver arkadaş
Ver içeyim, ben bir bardak soğuk suyu
Oturdum keyfim yerinde…
Yürek sevdalarda..
En kötüsü bile iyi benim için.

Söz Yazarı Umit Bayır
25 Eylül 2019 – 18:45